LABORATORIUM TRENINGOWE · OTWARTE
VOL. 07 EDYCJA 24 2026
ProjektFitLab Lab log
FN · 044 S-01 PORADY TRENINGOWE / 10 MIN LEKTURY / 07 LIPCA 2026

Turkish get-up — nauka ruchu, progresja i dlaczego to ćwiczenie jest brutalne

Turkish get-up wygląda prosto. W rzeczywistości wymaga miesięcy pracy i ujawnia asymetrie, których nie znajdziesz żadnym innym testem. Opisuję wszystkie 7 faz ruchu, najczęstsze błędy i progresję od butelki wody do kettlebella 24 kg.

Turkish get-up — nauka ruchu, progresja i dlaczego to ćwiczenie jest brutalne FN / 044

Pierwszy raz pokazałem TGU podopiecznemu — fizykoterapeucie z 8-letnim stażem, który trenował już 3 lata siłowo — i zaproponowałem zaczęcie od kettlebella 16 kg. Po 20 minutach wróciłem z termosem kawy i on wciąż stał z 8 kg i wyglądał jakby właśnie przeliczał wszystko, co wiedział o swoim ciele. (Dobra diagnoza.) Turkish get-up to ćwiczenie, które nie ma prawa wyglądać tak prosto jak na filmach na YouTube. Każda z siedmiu faz ruchu wymaga konkretnej mobilności i stabilności stawu, który jest aktualnie pod obciążeniem. Brakuje mobilności barku? Faza 3 to horror. Słaba stabilizacja biodra? Faza 5 ujawni to brutalnie. Dlatego TGU jest zarówno ćwiczeniem, jak i diagnostycznym narzędziem.

Siedem faz — czego szukasz w każdej z nich

Faza 1 — Pozycja wyjściowa: Kettlebell w górze, ramię zablokowane, oko na hak. Bark ustawiony w gnieździe, nie uniesiony ku uchu.
Faza 2 — Rollup na łokieć: Przeniesienie ciężaru na łokieć po stronie wolnej ręki. Ramię z kettlebellem nie opada. Biodra się jeszcze nie unoszą.
Faza 3 — Przejście na dłoń: Łokieć prostuje się na dłoń. Bark musi mieć pełną rotację zewnętrzną. Jeśli bark idzie do przodu — problem z rotatorami.
Faza 4 — High Bridge: Biodra w górę — most z jednej nogi i stabilizacji czteropunktowej. Tutaj asymetrie bioder wychodzą natychmiast.
Faza 5 — Sweep: Wolna noga zsuwa się pod ciałem do klęku. Najtrudniejsza koordynacyjnie faza.
Faza 6 — Half-kneeling: Klęk z uniesionym kettlebellem. Biodra w neutralnym ułożeniu.
Faza 7 — Wstanie: Przeniesienie ciężaru na stopę, wyprostowanie się. Kettlebell cały czas w pionie.

Tabela: najczęstsze błędy per faza i jak je naprawić

FazaNajczęstszy błądPrzyczynaKorekta
1 (leżenie)Bark uniesiony ku uchuNapięcie górnych trapezówScapular depression drill + oddech przed startem
2 (rollup)Biodra skaczą za wcześnieBrak świadomości sekwencjiZatrzymaj w każdej fazie na 3 sek
3 (dłoń)Bark w protrakcjiSłabe rotatory zewnętrzneBand pull-apart + rotacja zewnętrzna izometryczna
4 (bridge)Biodro opada po stronie wolnej nogiSłaby gluteus mediusSide-lying clam + single-leg glute bridge
5 (sweep)Kolano ląduje za daleko/bliskoOgraniczona rotacja wewnętrzna biodraHip 90/90 stretch + pigeon pose
6 (half-kneeling)Przodopochylenie miednicyNapięty hip flexorPozycja wypadowa izometryczna 30 sek
7 (wstanie)Kolano pada do środkaAsymetria VMOSlow goblet squat + single-leg RDL

Progresja od zera do 24 kg — etapy i timeline

PROTOKÓŁ: Progresja TGU · Od butelki wody do 24 kg

Etap 1 — Fazy izolowane (tydz 1-2):
· Butelka wody / 0 kg
· 5 powt. per strona, zatrzymanie 3 sek w każdej fazie
· Cel: płynność bez kompromisu techniki

Etap 2 — Pełny ruch lekki (tydz 3-4):
· 8 kg kobiety / 12 kg mężczyźni
· 3×3 per strona, przerwa między stronami
· Cel: identyfikacja słabego ogniwa

Etap 3 — Progresja obciążenia (tydz 5-8):
· Wzrost o 1 rozmiar kettlebella na 2 tygodnie, jeśli ruch czysty
· K 60 kg: 8→12→16 kg | M 80 kg: 12→16→20→24 kg

Etap 4 — Integracja z programem (od tydz 8):
· 2×(3-5 na stronę) jako część rozgrzewki przed siłową
· Nie w tej samej sesji co ciężki pressing overhead

Dlaczego TGU ujawnia to, czego nie zauważysz przy squacie

TGU to test niesymetryczny — i to jego główna przewaga diagnostyczna. Przysiad, martwy ciąg, wyciskanie — wszystkie są symetryczne. Możesz kompensować jedną stronę przez drugą przez lata bez świadomości problemu. TGU izoluje każdą stronę osobno przez 7 faz i pokazuje dokładnie gdzie jest asymetria.

Badania potwierdzają, że TGU aktywuje mięśnie stabilizujące bark i tułów w zakresach, których nie osiągają standardowe ćwiczenia izolowane[1]. Nie zastąpi ukierunkowanej pracy z rotatorami — ale jako uzupełnienie programu, szczególnie dla zawodników z historią urazów barku, jest dość cennym dodatkiem.

Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z kettlebellem, strefawod.pl — Marcin Goliat od lat używa TGU jako elementu WOD i ma własne podejście do progresji w kontekście crossfitowym.

W praktyce — co zmienia się po 8 tygodniach TGU

Regularny TGU dwa razy w tygodniu przez 8 tygodni wyraźnie poprawia stabilność barku w overhead press i zmniejsza wychylenia tułowia przy ciężkim thrusterze. Nie mam na to twardych liczb ze swoich podopiecznych, ale obserwacja jest dość spójna. Prawdopodobnie dlatego, że TGU systematycznie buduje kontrolę scapulothoracalną (łopatka na żebrach), której brakuje przy typowym programowaniu siłowym skupionym na push i pull.

Dla osób zainteresowanych programowaniem tygodniowym CrossFit — TGU najlepiej wpasować w dni o niższej intensywności siłowej, np. po gymnastics lub przed lekkim metconem.

TGU vs inne ćwiczenia stabilizacyjne — co wybrać

TGU często porównuje się do windmill (kettlebell windmill), farmer carry i overhead squat jako ćwiczeń stabilizacyjnych. Każde robi coś trochę innego.

Windmill: głównie stabilność boczna i mobilność biodra w jednej płaszczyźnie. Prostszy technicznie niż TGU, dobry punkt wejścia jeśli faza 3-4 TGU to problem.

Farmer carry: stabilność tułowia przy marszu, głównie anti-lateral flexion. Świetne uzupełnienie — ale nie zastąpi TGU w diagnostyce barku.

Overhead squat: stabiliność barku + mobilność klatki piersiowej i bioder jednocześnie. Trudniejszy technicznie niż TGU, wymaga dobrej mobilności do nauki.

W praktyce stosuje wszystkie trzy, ale TGU wprowadzam jako pierwsze ćwiczenie stabilizacyjne z kettlebellem — bo sekwencja faz sprawia, że łatwiej izolować problem.

TGU a rehabilitacja — kiedy jest niezbędny, a kiedy przeciwwskazany

Z mojego doświadczenia z 6 lat pracy klinicznej: TGU jest jednym z najlepszych ćwiczeń rehabilitacyjnych przy stabilizacji barku po urazach rotatorów (po fazie ostrej, kiedy jest pełen zakres ruchu bez bólu). Manualna terapia + TGU z pustym kettlebellem + progresja to lepsza kombinacja niż klasyczna sucha rotator-cuff rehab, bo aktywuje stabilizatory w warunkach zbliżonych do funkcjonalnych.

Kiedy TGU jest przeciwwskazany: aktywne zapalenie kaletki (bursitis) — overhead movement in general jest wtedy bolesne; ostry ból łokcia lub nadgarstka w fazie supportu; niestabilność ACL nieoperowana — faza wstawania może być ryzykowna; osoba, która nigdy nie leżała na podłodze i wstaje — najpierw naucz sekwencji bez kettlebella.

Jeśli jesteś po kontuzji barku i chcesz włączyć TGU — skonsultuj się z fizjoterapeutą przed startem. To moja standardowa odpowiedź na pytania dotyczące rehabilitacji — bo bez diagnozy nie powiem Ci czy to bezpieczne w Twoim przypadku.

Typowe sesje TGU — jak wpleść w trening

Sesja ukierunkowana na TGU (20-30 min):
5 min rozgrzewka: hip 90/90 + rotacja zewnętrzna barku z gumą + bird dog 10 reps
10 min nauka/technika: 5 per stronę z zatrzymaniem w każdej fazie, bez pośpiechu
10 min praca: 3 rundy EMOM 2 min: 1 TGU prawa + 1 TGU lewa, odpoczynek do końca minuty

Jako element rozgrzewki przed WOD (10 min):
3×2 per stronę z ciężarem 60-70% max, focus na faza 3 i 5
Nie więcej — rozgrzewka to nie wyczerpanie rezerw.

Nie łącz ciężkiego TGU (powyżej 80% max) z ciężkim pressing overhead tego samego dnia — obciążenie rotatorów się sumuje i przy zmęczeniu wzrasta ryzyko urazu. To zasada, którą sam sobie sformułowałem po tym, jak w 2021 roku przeciążyłem bark łącząc ciężkie TGU z jerk-em. (Tydzień nieprzyjemnej przerwy — nie polecam.)

TGU jako element WOD — jak zbudować metcon z TGU

TGU w WOD to dość rzadka, ale ciekawa opcja. Kilka sprawdzonych formatów:

EMOM 16 min:
Min 1: 1 TGU prawa @ 16 kg
Min 2: 1 TGU lewa @ 16 kg
Min 3: 8 kettlebell swings
Min 4: 8 goblet squats
Powtórz 4×. Całość: 16 rund EMOM. TGU jest tu ćwiczeniem technicznym na początku minuty, a swings/squats — kondycyjnymi.

Chipper z TGU:
5 TGU prawa + 5 TGU lewa + 20 KB swings + 15 goblet squats + 10 KB push press + 5 TGU prawa + 5 TGU lewa
Na czas. To dość brutalne pod koniec, gdy TGU wracają po swingach i przysiadach. (Tym bardziej, że zmęczone biodra i bark zaczynają robić kompromisy w fazie 4-5 TGU.)

Przy WOD z TGU: nie skaluj przez obniżanie techniki, skaluj przez obciążenie. Zły TGU z 16 kg jest gorszy niż dobry TGU z 8 kg pod każdym kątem — zarówno diagnostycznym, jak i adaptacyjnym.

Najczęstsze mity o TGU

Mit 1: TGU jest tylko dla kettlebell fanów.
Nie — TGU można robić ze sztangą trzymaną jedną ręką (zaawansowane), hantlem, kettle, albo bez obciążenia w ogóle. Wzorzec ruchowy jest niezależny od narzędzia.

Mit 2: TGU wymaga maty.
Też nie. Twarda podłoga sprawia, że czujesz każde odchylenie tułowia lepiej niż na miękkiej. Yoga mat jest OK dla komfortu, ale technicznie twardszy grunt daje lepszą proprioceptywną informację zwrotną.

Mit 3: TGU to ćwiczenie tylko dla zaawansowanych.
Wręcz odwrotnie — TGU bez obciążenia to idealne ćwiczenie dla początkujących w pracy nad wzorcami ruchowymi. Jest bezpieczniejszy niż squat z barbellem, bo przy braku techniki naturalnie zatrzymujesz się na problemowej fazie.

Sprzęt do TGU — kettlebell, hantel czy nic

Kettlebell jest standardowym narzędziem do TGU i nie bez powodu. Rączka kettlebella po jednej stronie sprawia, że ciężar jest poza centrum dłoni, co angażuje mięśnie stabilizujące nadgarstek i bark bardziej niż hantel trzymany centralnie. Przy nauce techniki — to utrudnienie jest jednocześnie lepszym treningiem stabilizacyjnym.

Hantel jest OK zamiennikiem, szczególnie przy braku kettlebella. Trzymaj go w pozycji „goblet” (pionowo) zamiast horyzontalnie — to daje podobny efekt do kettlebella jeśli chodzi o środek ciężkości poza centrum chwytu. Nie trzymaj hantla poziomo (obustronnie) — wtedy ciężar jest symetryczny i ćwiczenie jest łatwiejsze niż z kettlebellem.

Bez obciążenia: idealny punkt startowy. Shoe on fist (but na pięści) to popularny trick w CrossFit &minformacja zwrotna / reakcja / ocena. Lepsze podejście: po prostu skoncentruj się na wzorcu z wzniesioną pięścią i wyobraź sobie ciężar.

Najlepszy czas na TGU w planie tygodniowym

TGU najlepiej sprawdza się w dwóch rolach w planie tygodniowym: jako element rozgrzewki technicznej przed ciężką sesją lub jako finisher po lżejszej sesji. Obie mają swoje uzasadnienie.

Jako rozgrzewka: TGU z ciężaistotny / ważny / główny / decydujący barku przed pressem, biodra przed squatem, core przed deadliftem. To lepsza rozgrzewka specyficzna niż ogólne burpees czy skakanka.

Jako finisher po sesji: TGU z ciężarem 60-70% max, 3-4 serie po 2-3 reps per stronę. Po głównej pracy mięśniowej TGU dostaje mniej zmęczone CNS na start, co pozwala na skupienie się na technice, nie na przeżyciu. Dobre dla nauki i utrwalenia wzorców.

Czego unikać: TGU jako ćwiczenie w środku ciężkiego WOD (np. EMOM 20 min z TGU i ciężkim barbellem naprzemiennie). Przy zmęczeniu w rundach 4-5 technika TGU się degeneruje w sposób trudny do kontrolowania, co zwiększa ryzyko urazu barku.

Z jakim ciężarem zacząć Turkish get-up?

Dla absolutnych początkujących: butelka wody lub pusty obciążnik. Pierwsze sesje to nauka sekwencji, nie wzmacnianie. Kobiety zaczynają od 8 kg, mężczyźni od 12 kg, kiedy ruch jest czysty bez obciążenia. Zwiększaj co 2 tygodnie, tylko jeśli technika jest zachowana.

Czy TGU jest odpowiedni dla seniorów?

Tak, i to jest jedno z ćwiczeń szczególnie rekomendowanych dla osób 55+. Sekwencja wstawania z podłogi jest funkcjonalnym wzorcem ruchowym, a TGU uczy kontroli w każdej fazie. Zacznij bez obciążenia, progresja jest wolniejsza — to normalne.

Jak często robić TGU w planie treningowym?

2-3 razy tygodniowo jako część rozgrzewki lub finisher daje dobre efekty. Nie więcej niż 3-5 powtórzeń na stronę per sesję przy pracy technicznej. Wariant kondycyjny: EMOM 10 min, 1 TGU co minutę.

Źródła

  1. Bock S., Stutzig N., Bücker B., Janshen L. (2018). Muscle activity of selected shoulder muscles during the Turkish get-up. International Journal of Sports Physical Therapy, 13(3), 490-499. PMID: 29930860